Það vantar líf í ljónin í Ljónagryfjuna
Njarðvíkingar biðu enn einn niðurlægjandi ósigurinn í kvöld, nú 70-96 gegn Snæfell úr Stykkishólmi. Okkar menn virðast alveg rúnir sjálfstrausti þessa dagana og toppliðin hljóta að sleikja út um þegar toppliðin mæla út hverjum þeir vilji mæta í úrslitakeppninni framundan. En bíðið aðeins áður en hafist er handa við að níðast á líkinu! Njarðvík er þrátt fyrir áföllinn á árinu 2010, enn eitt af sex bestu liðum deildarinnar og meira að segja líklegt að í fyrstu umferð úrslitakeppninnar mæti það liði með jafnmörg stig, jafngóðan árangur.

Mikið var gert úr því að Nick Bradford bættist í leikmannahópinn hjá toppliðinu. Þetta átti að breyta valdahlutföllunum, gera Njarðvíkinga að „liðinu“. Ég var einn þeirra sem setti meiri væntingar á liðið. Gerum okkur grein fyrir því að fyrir áramót var liðið að vinna marga frábæra sigra. Óvænta! Magnaða! Gegn ofurefli að manni fannst stundum. Hvað gerðu önnur lið í kjölfar tilkomu Bradfords? Þau bættu við leikmönnum. Erlendum! Keflavík, Snæfell, KR, Stjarnan, ÍR, Breiðablik! Önnur lið skiptu um menn. Uppfærðu! Tindastóll, ÍR, Grindavík, FSU, Tindastóll aftur, ÍR aftur. Missti ég af einhverju?  Valdahlutföllinn í deildinni breytast í hvert skipti. Öll liðin þurfa að „re-calibrata“, þ.e. endurstilla strengi viðkvæms hljóðfæris því það er fátt eins viðkvæmt og andleg heilsa íþróttamanna. Enginn þeirra vill bregðast væntingum stuðningsmannanna. Enginn vill heldur missa spón úr sínum aski. „Ég verðskulda mitt hlutverk á leiksviðinu og vill ekki að einhver annar rugli í mínum rytma, mínum mínútum.“

Kvart og kvein ei brýtur bein....en mikið asskoti getur það verið leiðinlegt!
Þrátt fyrir þetta er mikill urgur í stuðningsmannahópnum dygga. Síðasta sem ég sá var að menn fóru að tjá sig á Fésbókinni um að Siggi Ingimundar og Nick hefðu engan áhuga á að vinna í Keflavík. Einn grænn í gegn og vonandi enn vinur minn klykkti út með „I told you so!!!“.  Hættum þessu nöldri! Þetta er frábær íþrótt – körfuboltinn – en hún er líka erfið. Hinir vilja vinna líka og leggja sig alla í það, alveg eins og strákarnir okkar. Auk þess ganga öll lið í gegnum upp- og niðursveiflur á hverju tímabili, svona eins og konan mín mánaðarlega!  Ekki láta það spyrjast út. Við Njarðvíkingar höfum enn tíma til að enda tímabilið með stæl. Hirða titilinn sem öllu skiptir! Strákarnir fá einn leik í viðsnúninginn og svo er það úrslitakeppnin. Á útivelli! Fínt! Það hentar Njarvíkurandanum ágætlega!

Hjartslátturinn í vörninni
Til þess að snúa við blaðinu þarf aðeins eitt.  Hjarta allra þarf að slá í takt varnarmegin á vellinum! Skytturnar okkar eru „streaky“, stóru strákarnir klikka reglulega úr einföldustu færum, fæturnir á Nick verða ekkert sterklegri. Við reddum sókninni, höfum alltaf gert það. Sækjum hratt og skjótum strax þegar það hentar. Látum Palla, Frikka og Nick ruddast um í teignum þess á milli. Finnum jafnvægið milli skynseminnar og brjálæðisins aftur. Það hefst alltaf í vörninni og tekst aldrei nema allir séu með. Byrjunarliðið, bekkurinn, stúkan, staffið! Talandi um að slíkt mistakist.....

Að gera Nonna Mæju að Larry Legend!
Leikurinn í kvöld var erfiður áhorfs. Steinaldarmennirnir úr Stykkishólmi, Fred og Barney (Hlynur og Siggi), voru mættir með fylgdarliði.  Stórt og sterkt lið líkamlega, þessir úr Hólminum. Aldrei verið sérstaklega fyrir augað, sérstaklega hárgreiðslan og hökuhýjungurinn. Frábær viljastyrkur aftur á móti.  Gegnum tíðina hafa leikir liðanna (ég er ekki að tala um mína kynslóð – við burstuðum þá alltaf, í.þ.m. heima) verið slagur milli varnarhörku Snæfellinga og sóknarhæfileika Njarðvíkinga. Hvernig gat því staðið á því að okkar menn væru hreinlega burstaðir 70-96 í kvöld? Áttu aldrei séns þrátt fyrir frábæran leik hjá hinum marggagnrýnda Nick Bradford. Nonni Mæju (Bam-Bam í þessari myndlíkingu) er svarið! Varnarlekur Njarðvíkinga var allan tímann, „hálfa-leið!“ Maður eltur í gegn en of hægt til að stoppa sendinguna og hjálpin kom en bara nægilega seint til að fá villuna eða hreinlega gefa auðvelt skot. Nonni Mæju var því eins og „the hick from French Lick“ allt kvöldið. Snæfellingar voru meira að segja farnir að setj‘ann í einangrun á kantinum. Látum‘ann misnota þá! Setti tvo þrista í röð á Frikka Stef, svissaði „step-back fadeaway“ niðri á endalínu eftir langt og illa heppnað gegnumbrot á hægri hendina. Tók Tim Duncan spaldið-oní af kantinum yfir Gumma Jóns. Þetta var eins og horfa á Tom Chambers vinna MVP á stjörnuleik NBA, áttatíu-og-eitthvað. Helvítis-fokking-fokk! Segjum þessari vörn upp strax! Siggi, láttu þá alla fá mynd af Nonna Mæju á náttborðið, brosandi út að eyrum!

Lögfræðinemi, Peace-Out!
PS. Afsakið slangið og enskusletturnar...réði ekki við mig í kvöld.